Het doel moet uiteindelijk bepalen wat de middelen zijn. In ons geval is dat:
-
Het behoud van privacy. Dat kan ook nulkennisbewijzing inhouden, waarbij enkel uitgewisseld wordt dat inderdaad, de gebruiker voldoet/niet voldoet aan de eisen.
-
De vermindering van polarisatie en haat door algoritmes, sociale media en het grootbedrijf.
-
De openheid van het internet behouden, zodat ook kwetsbare jeugdgroepen toegang blijven behouden tot bijv. sociale hulplijnen, bijv. LHBTI- en kraakgroepen, enzovoorts.
-
De waarborging dat de overheid, mocht ze ooit overgenomen worden door fascisten en kapitalisten, niets met de gegevens kan.
Daaruit volgt voor mij dat ik dit niet helemaal een goed idee vind. Als we het zo toepassen als in het Verenigd Koninkrijk, dan zullen sociale media zelf toegang hebben tot leeftijdsverificatie. En dat is uiterst gevaarlijk voor de privacy (net zoals de overname van Solvinity door Amerika; Solvinity beheert DigiD en is daarmee betrokken bij ID-verificatie).
Wat mij beter lijkt, is om mediawijsheid als vak in te voeren bij iedere scholier. Daarnaast kunnen we vereisen dat opvoeders een boete krijgen als hun kind haatdragende en antidemocratische content plaatst of deelt, en dat het kind dan extra begeleiding moet krijgen. Daarmee stimuleren we dat opvoederstoezicht op apparaten van kinderen wordt benut.
Wel moeten we zorgen dat haatdragende en antidemocratische content strikt gedefinieerd wordt door een onafhankelijke en meerstemmige toezichtshouder, die zelfstandig van de overheid kan opereren, een beetje à la de Authoriteit Persoonsgegevens. Pro-LHBTI-content kan bijvoorbeeld niet als haatdragend worden gezien, maar xenofobie en autoritaire content wel.
Ook moeten we afstappen van het idee dat de overheid als een bedrijf moet worden bestuurd. De overheid dient het volk, en het volk is de overheid. Zij behoren samen te kunnen werken, in plaats van behoeftes te hebben die lijnrecht tegenover elkaar staan, doordat de een winst boven algemeen belang eist, en de ander het omgekeerde.