Na pewno zdarzyło się wam kiedyś pomyśleć o sobie jako o części jakieś grupy i to wpłynęło na waszą postawę. “Jako anarchista nie powinienem tak robić”, “Jako Polka uważam, że…”, “Jestem ojcem rodziny, nie wypada mi…”3. Skąd wiemy, jak wypada zachować się anarchistce, co powinien na ten temat myśleć Polak? Z obserwacji ludzi podobnych nam. Kiedy ta obserwacja odbywa się w świecie mediów społecznościowych, obraz twojej grupy zostaje zniekształcony przez algorytm – ze wszystkich treści masz największą szanse zobaczyć te najgłupsze, najbardziej konfrontacyjne, najbardziej oburzające. Takie opinie wydają się być najpowszechniejsze, bo widzisz ich najwięcej. Ludzie, którzy je wypowiadają, cieszą się największymi zasięgami, a więc popularnością. Nie mając innych mechanizmów debaty politycznej, twoja polityka zaczyna być kreowana przez algorytm. A on nie jest twoim przyjacielem.
To jest chyba dość istotny czynnik, dlaczego obserwuję od jakiegoś czasu mocno emocjalnie nabuzowanych ludzi, zarowno tych będących w większości, jak i w mniejszościach. Algorytm atakuje nas emocjami w niezliczonej ilości i natężeniu, co sprawia, że coraz ciężej jest w ogóle dyskutować z niektórymi osobami. Do tego mocno uzależniający aspekt socmedów, który sprawia, że mniej się praktykuje dyskutowanie, bo łatwiej zostać w telefonie i pisać, zamiast rozmawiać. Strasznie nad tym ubolewam, może przesadzam, może się myle, ale tak to widzę.
all 7 comments