Saf güç mücadelesinin sonuçlarıyla hayatta kalmayı başarı gören toplumlardan; insanın sırf insan olduğu için haklarının olduğunu kabul ettiğimiz bir noktaya geldik. Daha da ileri gitmek gerek fakat henüz pratikte haklarımızın sağlanabilmesi aşamasını tamamlayabilmiş bile değiliz. Bunun için bir çaba da görmüyorum; neredeyse herkes başkalarının ona sunduğu gerçekliğin içinde esir edilmiş, sindirilmiş, gerçeğin ne olduğunu sorgulamaktan dahi kendi kendini alıkoymuş bir ruh halinin içinde.

Milletini yönetme yetkisini tanrıdan veya kutsal varlıklardan aldığını iddia edenlerin kurduğu ülkeler yıkılmadı mı ? Cumhuriyet, vatandaşlık olgusu, Demokrasi, insanı insan yapan değerlere yaklaşılmasını sağlayan adımlar bir bir atılmadı mı. Şimdi ne oldu da durduk ?

Köleliği kaldırdık, çocuk işçiliğini kaldırmaya çalıştık, İş güvenliğini, işçi haklarını ve çalışma saatlerini sırf halk isyan edip sistemi yıkacak bir tehdit oluşturmasın diye iyileştirdik. Ya şimdi, şimdi ne oldu da durduk ?